Bram Geraedts

Het stakingsrecht in Nederland staat niet expliciet genoemd in Nederlandse regelgeving, maar het komt voort uit internationale verdragen. Artikel 6 lid 4 van het Europees Sociaal Handvest erkent het recht van werknemers om collectief het werk neer te leggen. De Hoge Raad bevestigt dat stakingen onder dit grondrecht vallen. Een voorgaande aanzegging is niet langer vereist voor de rechtmatigheid van een staking. Bij de beoordeling van een staking moet de Hoge Raad rekening houden met factoren zoals de duur en het doel van de actie de verhouding tot dat doel en de daardoor veroorzaakte schade voor de werkgever en derden. Enkel in uiterste gevallen kan het stakingsrecht worden beperkt. Dit kan op grond van artikel G van het Europees Sociaal Handvest via de onrechtmatige daad. Dit gebeurt enkel als sprake is van onevenredige schade of als de veiligheid in het geding is.

Het demonstratierecht is een van de fundamentele rechten binnen onze rechtsstaat. De laatste jaren is het aantal demonstraties op universiteitscampussen in Nederland dan ook fors toegenomen. Ook op de Radboud Universiteit is dit zichtbaar. Zo riepen studenten en medewerkers de Radboud Universiteit op om hun verantwoordelijkheid te nemen en samenwerking met bijvoorbeeld Israëlische universiteiten te verbreken. Dit leidde tot vele ongeregeldheden, zoals tentenkampen, vernielingen, bezettingen van gebouwen en verstoringen van lezingen. In dit artikel staat daarom de vraag centraal: hoe ver reikt het demonstratierecht op universiteiten, en welke bevoegdheden hebben zowel de overheid als de universiteit zelf om het demonstratierecht te reguleren? Allereerst zal worden uitgelegd waarom het moeilijk is om op universiteiten het demonstratierecht te beperken. Vervolgens zal worden ingegaan hoe een universiteit zelf het demonstratierecht enigszins kan reguleren.