Anne-Sophie Westerhof

De dominantie van Amerikaanse en Chinese techgiganten lijkt al jaren ontastbaar. EU-lidstaten zijn steeds afhankelijker geworden van digitale infrastructuren in handen van buitenlandse marktspelers: 92% van Europese gegevens staat in buitenlandse clouds en 80% daarvan ligt bij Amerikaanse aanbieders. Europese financiële instellingen zijn afhankelijk van vooral Amerikaanse IT-leveranciers voor zowel software als hardware, wat zorgt voor een kwetsbare positie. Zeker met Donald Trump in het Witte Huis, die Europa zou kunnen afsluiten van Amerikaanse techdiensten, is de gegroeide afhankelijkheid een nog groter risico. De Europese digitale soevereiniteit staat dus onder druk, wat een drijfveer is voor het creëren van soevereine Europese alternatieven. In dit artikel wordt nader in gegaan op één van die Europese alternatieven in ontwikkeling: Euro-Office.

Artikel 23 van de Grondwet houdt kort gezegd in dat het geven van onderwijs vrij is, maar dat de overheid wel toezicht houdt op het onderwijs. De overheid moet daarbij rekening blijven houden met de vrijheid van godsdienst en levensovertuiging. Wat nu als homoseksuele kinderen worden afgewezen van reformatorisch onderwijs? Is dit dan in strijd met het gelijkheidsbeginsel van artikel 1 van de Grondwet? Moet de overheid dan ingrijpen? Het inherente spanningsveld tussen de twee fundamentele rechten, van gelijkheid en van vrijheid van onderwijs, is duidelijk zichtbaar in het bijzonder religieus onderwijs. Volgens politicus Henri Bontenbal zal die spanning blijven bestaan en moeten we de botsing tussen die twee artikelen voor lief nemen.[1] In dit artikel wordt onderzocht wat er eigenlijk staat in de Grondwetsartikelen en daarna wat Bontenbal daarover nu precies zei in Nieuwsuur.