Interview met Europarlementariër Liesje Schreinemacher

Door: ,

Liesje Schreinemacher (36) heeft rechten gestudeerd aan zowel de Universiteit van Amsterdam als de Universiteit Leiden. Nadat zij een aantal jaren als advocaat en tevens in de Nederlandse politiek werkzaam is geweest, heeft ze de overstap gemaakt naar Brussel. Zij is daar sinds 2 juli 2019 Europarlementariër namens de VVD. Zij heeft aldaar zitting in de commissies internationale handel en juridische zaken van het Europees Parlement.

Na de studie Communicatiewetenschappen aan de Universiteit van Amsterdam besloot u rechten te gaan studeren. Vanwaar die keuze?
Ik werkte inmiddels in de Tweede Kamer als persoonlijk medewerker en merkte dat ik bij de behandeling van wetsvoorstellen een juridische achtergrond miste. Het is niet noodzakelijk, maar het is wel prettig als je een goede kennis van het staats- en bestuursrecht hebt wanneer je in de Tweede Kamer werkt.

U bent op een gegeven moment politiek actief geworden. Wat heeft u gedreven om lid te worden van een politieke partij (de VVD)?
Ik volgde de politiek met veel plezier en vond het interessant om bezig te zijn met maatschappelijke vraagstukken. Ik ben een liberaal in hart en nieren. Daarnaast past het optimisme en de pragmatische aanpak van de VVD goed bij mij. Het was aanvankelijk helemaal niet om zelf politicus te worden, maar ik wilde me aansluiten bij een groep mensen van wie ik vond dat ze het beste met Nederland voorhadden.

U bent onder meer persoonlijk medewerker en politiek assistent van Jeanine Hennis Plasschaert geweest. Kunt u ons eens meenemen hoe dat is en welke werkzaamheden daar aan verbonden zijn?
Als persoonlijk medewerker ben je verantwoordelijk om alles rond het kantoor van een Tweede Kamerlid draaiende te houden. Dit varieert van administratie tot het schrijven van inbrengen voor debatten.
Als politiek assistent ben je de oren en ogen van een minister binnen en buiten het departement. Je moet weten welke politieke issues er spelen bij alle politieke partijen. Daarnaast moet je een politieke vertaalslag kunnen maken van ambtelijke stukken die elke dag op je bureau liggen.

Het is ontzettend interessant voor iemand die net komt kijken om zo dicht op het vuur te zitten en overal bij aanwezig te mogen zijn. Je bent erbij wanneer politieke brandjes worden geblust maar ik ben bijvoorbeeld ook op troepenbezoek geweest bij de Nederlandse missie in Afghanistan. Heel indrukwekkend om te zien wat onze mannen en vrouwen daar dagelijks doen voor onze veiligheid.

Heeft een rechtenstudie volgens u voordelen voor het werken in de politiek en zo ja, welke?
Jazeker, ik zit nu in de juridische commissie (JURI) van het Europees Parlement waar we ons onder andere bezighouden met wetsvoorstellen voor civiel recht, civiel procesrecht en vennootschapsrecht. Het is dan van grote toegevoegde waarde dat je juridisch onderlegd bent. Daarnaast ken je de waarde van de wetsgeschiedenis voor de uitleg van de wet.

Na de studie rechten bent u een aantal jaren actief geweest in de advocatuur. Wat vindt u zo mooi aan het beroep van advocaat? 
Het opkomen voor de belangen van je cliënt waar deze er zelf niet meer uitkomt. Je tanden zetten in een zaak en een mooi processtuk schrijven dat qua inhoud en vorm goed in elkaar zit, geeft ook veel voldoening. Als advocaat in het aanbestedingsrecht krijg je steeds te maken met heel verschillende aanbestedingsprocedures, van de aankoop van computers tot de huur van honderden portable wc’s.

De advocatuur heeft u inmiddels ingeruild voor een fulltime politieke carrière. Was het een makkelijke keuze om de advocatuur (voorlopig) vaarwel te zeggen?
Het leuke aan de politiek is dat het veel gemeen heeft met de advocatuur. Je moet je snel goed in de materie kunnen verdiepen, hoofdzaken van bijzaken kunnen onderscheiden, een goed betoog kunnen houden en mensen kunnen overtuigen. Of het nou gaat om de rechter of de kiezer. Wat dat betreft denk ik dat mijn tijd als advocaat mij goed heeft klaargestoomd om politicus te worden.

Voor mij was het zeker geen definitief vaarwel en ik sluit zeker niet uit om ooit weer terug de advocatuur in te gaan.

Op gegeven moment bent u in het Europees Parlement terecht gekomen. Hoe is dat zo gelopen en hoe bevalt dat tot nu toe?
Het was voor mij geen gegeven dat ik zelf ooit politicus zou worden, maar ik ben altijd geïnteresseerd geweest in internationale politiek. Die internationale dimensie vond ik ook zo leuk aan mijn werk bij het Ministerie van Defensie.

Het werk als Europarlementariër bevalt goed. Ik moet eerlijk toegeven dat ik nog aan het landen ben, want er komt veel op je af in de eerste maanden. Voor het eerst zelf in de spotlights, zelf leidinggeven aan je eigen team en optreden in de media. Omdat ik in het EP met mensen van verschillende nationaliteiten en verschillende culturen werk is ook niets vanzelfsprekend. Het dagelijks bezig zijn met dossiers die van groot belang zijn voor mensen in Nederland geeft gelukkig veel voldoening.

Welke werkzaamheden heeft een Europarlementariër zoal?
Je bent bezig met het maken van wetgeving. Om alle belangen die daarbij spelen in het oog te hebben, spreek je met verschillende mensen en bedrijven die met die wetgeving te maken krijgen. Eerst moet je tot een gezamenlijk standpunt zien te komen binnen je eigen politieke groep, in mijn geval is dat de liberale groep Renew Europe. Daarna onderhandel je met andere politieke groepen in het EP. En vervolgens ga je door naar onderhandelingen tussen het Europees Parlement, de Commissie en de Raad. Dat is de zogenaamde Triloog.

Natuurlijk moet je ook goed contact houden met je achterban in Nederland. Dus ga je op werkbezoeken bij bedrijven en belangenorganisaties en ben je aanwezig bij (politieke) bijeenkomsten om te luisteren naar wat mensen bezighoudt en wat je voor hen kunt betekenen in Europa.

Het is voorstelbaar dat u een groot gedeelte van het sociale leven in Nederland heeft. Is dat te combineren met het werk in Brussel? Komt u bijvoorbeeld vaak terug naar Nederland?
Het trekt natuurlijk een grote wissel op je privéleven, want je bent minstens vier dagen in de week in Brussel of Straatsburg. Toch probeer ik zoveel mogelijk weekenden in mijn woonplaats Amsterdam door te brengen met vrienden en familie.

Wat vindt u de mindere kanten aan het werken in de politiek?
Je bent een publiek persoon waardoor alles wat je doet en zegt onder een vergrootglas komt te liggen. Negatief commentaar van reaguurders zijn ook niet van de lucht. Je moet daar een dikke huid voor kweken. Ik ben natuurlijk voor een open debat, maar dat neemt online wel vaak snel een grimmige wending.

Welke competenties zijn volgens u belangrijk voor een carrière in de politiek?
Je moet doorzettingsvermogen hebben, sociaal zijn, niet bang aangelegd zijn, een brede interesse hebben, en hoofdzaken van bijzaken kunnen onderscheiden.

Zou u studenten aanraden om zich politiek actief te maken. Zo ja, waarom?
Ja, doen! Ja, dat zou ik zeker aanraden. Het is makkelijk om aan de zijlijn te roepen maar als je goede ideeën hebt over hoe jij vindt dat de samenleving eruit moet zien, maak daar dan serieus werk van en word politiek actief.

Wat zou u willen meegeven aan de studenten in het algemeen
en mogelijk met het oog op een toekomstige politieke carrière?

Als je iets wilt in het leven, maak een plan en voer het uit. Dat klinkt eenvoudiger dan het is, maar het is de enige manier om je doelen te bereiken. En laat je door niemand wijsmaken dat je het niet kunt!

Ten slotte, raad ik studenten altijd aan om mee te doen met een uitwisseling naar het buitenland omdat dit je horizon verbreedt en je leert om buiten je eigen comfort zone te gaan. Ook leer je tijdens een uitwisseling andere culturen kennen en maakt het je verdraagzamer tegenover mensen die niet zo zijn als jij.

Reageer op dit bericht

Recente artikelen

Recente reactie

Door: Benni de Jong

Dit is een helder en verduidelijkend artikel! Al roept Vladimir Poetin ook bij mij enige wrevel en gruwel op, voor het voortbestaan van een land als Rusland is hij mijns inziens onmisbaar, al laat zijn politieke uitvoering zeer te wensen over. Zijn voorgangers waren zéker niet het antwoord op deze post-communistische (groot?)macht! Gorbatsjov was té voortvarend in zijn progressieve beleid, terwijl de vrouwen betastende, immer dronken Jeltsin er een puinhoop van maakte. In de jaren negentig was Rusland dan ook een broednest van criminelen, die vrijwel ongehinderd hun gang konden gaan : het tekende de geboorte van de Russische mafia, die, inmiddels naar het Westen doorverhuisd, onuitroeibaar blijkt te zijn! Poetin, tenslotte, "het gesorg dat alles wir reg gekom het"... welnu, veel dan toch. Volgens mij wordt het weer tijd voor het herstel van de post-tweedewereldoorlogse Sovjet-Unie (of het eerdere tsaristische Russische Rijk), qua grondgebied en mensenmassa dan, om een voorlopig tegenwicht te kunnen bieden aan opkomende grootheden als China en India, en wie weet aan welke landen in Azië en mogelijk ook in Latijns-Amerika en Afrika nog meer, voor zover die zich in de nabije toekomst zullen komen aandienen om een stuk van de machtstaart in de wereld mee te verorberen... Ook voor de rest van het noordelijk halfrond, ons leefgebied, zal dit een steun blijken te zijn. Het puntje "Nederlandse-taalgebruik" is nog wat zorgelijk bij Chantal. Echter, de schrijfster is een jongedame van 20 lentes, die zich in de loop der jaren op dat punt nog wel verder ontwikkelen zal. Haar opmerkzaamheid en historische verwijzingen laten niets aan scherpte en zorgvuldigheid te wensen over. Ga zo door, mejuffrouw Van der Welde!

Door: Carola Leenders

Mooi artikel Kyra! Trots op je!

Door: Erna Smittenberg

"Smittenberg" uiteraard ...:.)

Uw browser is niet meer van deze tijd!

Update uw browser om optimaal van deze website (en vele anderen) te genieten Nu updaten!

×