Recensie: Making a Murderer

De meesten van jullie zullen ongetwijfeld vertrouwen hebben in ons justitiële apparaat. Zo ook ik. Echter betekent het lang niet altijd dat de politie, de officier van justitie en de rechter foutloos te werk gaan. Zo kan het zijn dat een persoon lang wordt vervolgd en eventueel zelfs wordt veroordeeld voor een misdrijf dat hij of zij niet heeft gepleegd of dat allerlei regels worden overtreden tijdens het onderzoek; soms zelfs zodanig dat een veroordeling niet had mogen plaatsvinden. Met andere woorden: justitiële dwaling. Veel van jullie zijn vast bekend met de Lucia de B-zaak en de Puttense Moordzaak. Niet iedereen is echter bekend met de Amerikaanse strafzaak waarin Steven Avery is veroordeeld voor de moord op Theresa Halbach, een zaak die vaak wordt omschreven als een ‘real-life crime thriller’. In december 2015 verscheen op Netflix Making a Murderer een tiendelige documentaire serie over deze strafzaak.[1]

Een van de strafrechtadvocaten van Avery zei tijdens het filmen van de documentaireserie: “We kunnen wel zeggen dat we nooit een misdaad zullen plegen, maar dat betekent niet dat je nooit zult worden beschuldigd.”[2] In 1985 wordt Steven “Steve” Avery, een inwoner van Manitowoc[3] opgepakt op verdenking van de verkrachting en mishandeling van Penny Bernstein, de vrouw van een vooraanstaande zakenman uit Manitowoc. Het enige bewijs wat de politie in handen heeft is de verklaring van het slachtoffer die niet eens in de richting van Avery wees. Sterker nog: recentelijk was een andere man opgepakt en veroordeeld voor een reeks aanrandingen en verkrachtingen, maar de sheriff zag geen aanleiding om deze man te onderzoeken.  Het strafproces werd door het sheriffsbureau en de openbaar aanklager  voortgezet ondanks het afraden van de politietop en andere opsporingsinstanties. Avery kon onmogelijk de schuldige zijn van deze zaak, maar werd toch veroordeeld. 18 jaar later kwam hij vrij nadat een DNA-onderzoek hem als dader uitsloot. De echte dader? De eerdergenoemde man die was gepakt voor de reeks vergrijpen.

Na zijn vrijkomen start Avery een civiele zaak tegen de lokale overheden en opsporingsinstanties en eist een forse schadevergoeding. Zodra de civiele zaak een beetje aan het rollen is, verdwijnt echter Teresa Halbach, een jonge fotografe voor een autoverkooptijdschrift, die voor haar werk in Manitowoc was. De politie heeft meteen Avery in het vizier. Op het terrein van de Avery-familie wordt eerst de auto van Halbach teruggevonden en later ook haar stoffelijk overschot. Steven Avery wordt opgepakt op verdenking van moord. De zaak ratelt aan alle kanten: het bewijs wordt gevonden onder ‘opmerkelijke’ omstandigheden  en de opsporingsinstanties lijken kosten wat kost Avery en zijn familie te willen pakken.

Waar de zaak van Avery wordt omschreven als een ‘real-life crime thriller’, verdient de documentaireserie het ook om als ‘thriller’ beschreven te worden. In tien afleveringen volg je de moordzaak van het begin tot het einde. De serie boeit niet alleen door het verhaal zelf, maar ook door de editing, muziek en chronologie van het verhaal die voor een goede spanningsopbouw zorgen. Tien afleveringen lang zit je op het puntje van je stoel aan de buis gekluisterd. Een aflevering eindigt dan ook meestal met een cliffhanger, waardoor je gelijk verder wilt kijken.

Tijdens het kijken van de serie heb je vaak de neiging om tegen je beeldscherm te schreeuwen. Eenieder met een schrijntje rechtvaardigheidsgevoel of juridisch inzicht ziet namelijk dat dit gehele proces niet klopt. Zo is het aangeklaagde sheriffsdepartement  aanwezig op de ‘crime-scene’ ondanks dat een andere politie-instantie de zaak behandelt, lijkt het alsof met bewijs is gesjoemeld en worden rare assumpties gemaakt. Het lijkt wel of de politie Avery de moord in de schoenen wilt schuiven. Daarnaast wordt het zestienjarige zwakbegaafde neefje van Avery, Brandan Dassey, opgepakt en verhoord onder druk, namelijk met de omstreden ‘Reid Technique’ waarbij alles dat een ondervraagde zegt wordt ontkend door de ondervrager.

De vraag tijdens het kijken is natuurlijk: heeft Avery het wel of niet gedaan? Daarbij wordt door de documentairemakers een licht bevooroordeeld beeld geschetst aangezien met name de kant van Avery uiteengezet wordt. Dat maakt het echter niet minder spannend.  En al zou hij het gedaan hebben: het mag niet zo zijn dat zoveel fouten gemaakt kunnen worden tijdens een procedure en dat daardoor iemand wordt veroordeeld terwijl er nog zoveel onduidelijkheid heerst. Het is dan ook zeer aan te raden dat iedereen die rechten studeert, een rechtvaardigheidsgevoel heeft of gewoonweg van spanning houdt de serie een kans geeft. Voor rechtenstudenten is met name het optreden de advocaten van Avery leerzaam vanwege de inspanning en creativiteit die zij in deze zaak tonen. Zij zijn aan te merken als een moderne en non-fictionele Atticus Finch.[4]

De eerste aflevering van Making a Murder is gericht op de eerste veroordeling van Avery en zijn vrijlating. De daaropvolgende afleveringen zijn gericht op het onderzoek en de strafzaken van Avery en Dassey na de moord op Halbach. In totaal hebben de documentairemakers tien jaar lang gewerkt aan de serie.  Alle tien de afleveringen zijn te bekijken op Netflix. De eerste aflevering van de serie is tevens gratis te bekijken op YouTube.[5]

[1] De trailer kun je hier zien: https://www.youtube.com/watch?v=qxgbdYaR_KQ.
[2] We can all say we’re never going to commit a crime. But that doesn’t mean you won’t be accused  – Jerome Buting.
[3] Manitowoc is een county in de staat Wisconsin die (relatief gezien) in de buurt van de stad Milwaukee ligt.
[4] Atticus Finch is een personage uit de roman How To Kill a Mocking Bird van Harper Lee. Finch staat in het verhaal een Afro-Amerikaanse man bij die wordt verdacht van verkrachting. Het boek speelt zich af in Amerika in de jaren 30: een periode waar Afro-Amerikanen nog niet als gelijk werden gezien.
[5] Laatst gecontroleerd ten tijde van het schrijven, https://www.youtube.com/watch?v=34M2zdLc-2U.

 

Reageer op dit bericht

Recente artikelen

Recente reactie

Door: Benni de Jong

Dit is een helder en verduidelijkend artikel!Al roept Vladimir Poetin ook bij mij enige wrevel en gruwel op, voor het voortbestaan van een land als Rusland is hij mijns inziens onmisbaar, al laat zijn politieke uitvoering zeer te wensen over. Zijn voorgangers waren zéker niet het antwoord op deze post-communistische (groot?)macht! Gorbatsjov was té voortvarend in zijn progressieve beleid, terwijl de vrouwen betastende, immer dronken Jeltsin er een puinhoop van maakte. In de jaren negentig was Rusland dan ook een broednest van criminelen, die vrijwel ongehinderd hun gang konden gaan : het tekende de geboorte van de Russische mafia, die, inmiddels naar het Westen doorverhuisd, onuitroeibaar blijkt te zijn! Poetin, tenslotte, "het gesorg dat alles wir reg gekom het"... welnu, veel dan toch.Volgens mij wordt het weer tijd voor het herstel van de post-tweedewereldoorlogse Sovjet-Unie (of het eerdere tsaristische Russische Rijk), qua grondgebied en mensenmassa dan, om een voorlopig tegenwicht te kunnen bieden aan opkomende grootheden als China en India, en wie weet aan welke landen in Azië en mogelijk ook in Latijns-Amerika en Afrika nog meer, voor zover die zich in de nabije toekomst zullen komen aandienen om een stuk van de machtstaart in de wereld mee te verorberen... Ook voor de rest van het noordelijk halfrond, ons leefgebied, zal dit een steun blijken te zijn.Het puntje "Nederlandse-taalgebruik" is nog wat zorgelijk bij Chantal. Echter, de schrijfster is een jongedame van 20 lentes, die zich in de loop der jaren op dat punt nog wel verder ontwikkelen zal. Haar opmerkzaamheid en historische verwijzingen laten niets aan scherpte en zorgvuldigheid te wensen over.Ga zo door, mejuffrouw Van der Welde!

Door: Carola Leenders

Mooi artikel Kyra! Trots op je!

Door: Erna Smittenberg

"Smittenberg" uiteraard ...:.)

Uw browser is niet meer van deze tijd!

Update uw browser om optimaal van deze website (en vele anderen) te genieten Nu updaten!

×