De illusie genaamd ‘democratie’

“Democracy is the government of the people, by the people, for the people.” Deze quote van Abraham Lincoln geeft het concept van democratie weer zoals deze ooit in het leven is geroepen. Dit idyllische plaatje wordt echter aan de kaak gesteld in het onderzoek dat wij, Jelle, Lisa en Timo samen met zeven anderen doen in de Denktank Kiezersongelijkheid in Amerika. Dit onderzoek is onderdeel van het honoursprogramma van de Radboud Honours Academy en richt zich op de volgende vraag: ‘Hoe kunnen zoveel mogelijk Amerikanen vertegenwoordigd worden in de Amerikaanse politiek?’ Een focus wordt daarbij gelegd op de Amerikaanse presidentsverkiezingen van 2016. Dit artikel is de eerste uit een reeks over de verkiezingen van Amerika.

Eerste uit de reeks

In dit eerste artikel zal de focus gelegd worden op ons onderzoek en onze ervaring in de Verenigde Staten. Het tweede artikel zal gaan over de Voting Rights Act, een interessant stukje Amerikaanse wetgeving. Het derde artikel zal gaan over The Sentencing Project. Dit is een organisatie die zich inzet tegen felony disenfranchisement. Grof gezegd betreft dit burgers met een strafblad die hun stemrecht zijn verloren. Het vierde artikel zal gaan over de regering van Trump. Het laatste artikel behelst de resultaten van het onderzoek.

Het onderzoek

Zoals hierboven vermeld zijn we op dit moment bezig met het onderzoek naar kiezersongelijkheid in de Verenigde Staten. Het doel van ons onderzoek is om te kijken of er daadwerkelijk kiezersongelijkheid in de Verenigde Staten is en zo ja, te kijken of er oplossingen zijn voor dit probleem. Uitgangspunt hierbij is om te trachten oplossingen te vinden die toepassing vinden binnen het huidige systeem van de Verenigde Staten.

Het onderzoek behelst een viertal categorieën die verschillende ‘stemmen’ vertegenwoordigen: De ontwikkelende stem, de ongehoorde stem, de ondervertegenwoordigde stem en de overheersende stem. Deze categorieën zullen kort de revue passeren.

Onze opdrachtgever, ProDemos, houdt zich kort gezegd bezig met het informeren van jongeren over de politiek. Voor scholen hebben ze politieke excursies georganiseerd, alsmede gastcolleges en lesmateriaal. Verder doen zij zelf onderzoek naar democratie en volksvertegenwoordiging. Voor ProDemos voeren wij een vergelijkend onderzoek uit tussen de Verenigde Staten en Nederland met als kernpunt de vraag hoe men jongeren gemotiveerd kunnen worden om te gaan stemmen. Vandaar dat wij onder andere focussen op First Time Voters: jongeren die voor het eerst mogen en gaan stemmen. Zowel in Nederland als in de Verenigde Staten is de opkomst van jongeren voor verkiezingen niet groot. Voor ProDemos kijken we dus hoe dit veranderd kan worden.

Daarnaast is er in de Verenigde Staten een groot aantal mensen dat niet stemt, ook wel non-voters genoemd. Dit zijn mensen die niet mogen of kunnen stemmen, of mensen die niet willen stemmen. Mensen die niet willen stemmen vormen de grootste groep: afgelopen presidentsverkiezing was het een percentage van 42.2% dat niet heeft gestemd, terwijl ze dit wel konden. Onder de groep mensen die niet kunnen of mogen stemmen, vallen onder andere: illegale immigranten, mensen met onjuiste ID-passen, mensen die niet geregistreerd zijn als stemmer en mensen die een misdrijf hebben gepleegd en daarom hun stemrecht verloren hebben.

Ook minderheden zijn onderwerp van ons onderzoek. In het bijzonder wordt gefocust op Latino’s en Afro-Amerikanen, aangezien dit de grootste minderheden zijn binnen de Verenigde Staten. Wij onderzoeken hoe deze groepen vertegenwoordigd worden in de politiek en of campagnevoering succesvoller is als deze is afgestemd op de minderheidsgroep of juist gegeneraliseerd dient te zijn.

Tot slot richten wij ons op lobbygroepen: organisaties die invloed uitoefenen op de politiek door het financieel steunen van bepaalde politici of door het vormen van coalities van organisaties en massaal beleidsmakers te informeren en overhalen om hun idealen te verwezenlijken.

De reis

Soms is het beter om je te verwonderen over de dingen die om je heen gebeuren dan hetgeen je ziet te veroordelen of verafschuwen. Zo probeerden wij ons tijdens de reis die wij maakten in Washington en New York keer op keer te verwonderen over de extremen die wij daar tegenkwamen. De Verenigde Staten is een land van uitersten, en al deze extremen hebben wij mogen aanschouwen tijdens de twee weken dat wij in dit land ons onderzoek verrichten.

Over het terrein van het Malcolm X-park in Washington klinken de woorden “Black is back. Black is black”. Afrikaans Amerikaanse burgers, waaronder de organisatie ‘Black Lives Matter’, zijn vanuit heel de Verenigde Staten bijeengekomen om samen te protesteren. Waartegen is niet helemaal duidelijk, maar wel duidelijk is dat ze boos zijn. Boos op Obama, immers hij heeft zich teveel ingelaten met de politieke bureaucratie, boos op de politie, immers zij zijn allemaal corrupt en hebben ‘hun’ zoons doodgeschoten en boos op de wereld die passief toekijkt.


“If it rhymes with hump, feels like a bump, or looks like dump. don’t vote for it.”


Twee uur verderop, in Richmond Virginia, klinken wijze woorden door de Metropolitan African American Baptist Church: “If it rhymes with hump, feels like a bump, or looks like dump. don’t vote for it.” De politieke voorkeur van de pastoor wordt hier impliciet, maar toch ook weer niet zo heel onnadrukkelijk, duidelijk gemaakt aan zijn religieuze aanhangers.

Nadat het losgooien van de heupjes, het warmdraaien van de keeltjes en het bemeesteren van een nieuwe choreo, was het dan zover. We zouden gaan canvassen voor Hillary. Na wat instructies kwam de Gouverneur van Virginia nog langs. Wat een eer, hij mocht ons de hand schudden. Als bloeddorstige pitbulls gingen we de straat op in groepjes van twee. Het begon echter al snel donker te worden. Waar de sfeer eerst nog gezellig was met huizen versierd met houten planken voor de ramen en bordjes met de tekst “no trespassing” en een mooi wetsartikel werd de sfeer al gauw wat schimmiger. Vliegensvlug werd aangevinkt “not home”, want wie later immers zijn plank voor het raam staan als hij niet thuis is? Gelukkig waren er genoeg mensen die wel open deden en maar wat geïnteresseerd waren in die kinderen die nog buiten zwierven in het donker met raar accent.

Om ons verschillende inzichten te geven gingen we naar een event van Mike Pence, de tweede man van Trump. Helaas zat het stadium al snel vol en stonden we bij de trappen te wachten. Het was echter niet tevergeefs. De vrouw van Mike Pence kwam ons nog toespreken.

Na een paar mooie en intensieve dagen in Washington vertrokken we per bus naar New York. De docenten hadden kaartjes voor het Javitz Center geregeld voor ons. De plek waar Hillary haar sponsors en trouwe aanhangers zou toespreken. We hebben in zowel New York als Washington veel mensen geïnterviewd en gevraagd op wie ze zouden stemmen. We wisten dat beide steden erg democratisch waren en dat merkten we ook. “He is a maniak” kwam vaak terug tijdens de gesprekken. Urenlang stonden we in de rij. Jelle werd zelfs, helaas niet vlekkeloos, geïnterviewd door ABC News. Toen we eindelijk binnen waren bleek dat de gewone mensen op een grote afstand van het podium stonden en er zelfs geen zicht op hadden. Desondanks was de sfeer megalomaan. Grote vlaggen, gejuich als Hillary een staat won en een blauw oplichtend Empire State Building toen bekend werd dat ze New York had gewonnen. De sfeer zakte in de loop van de avond in toen steeds meer Staten naar Trump gingen. De mensenmassa werd ook steeds minder en uiteindelijk wisten we pasjes te bemachtigen om naar dichter bij het podium te komen. Uiteindelijk weerklonken “Ain’t no mountain high enough” en “This is me”. Het was afgelopen. Hillary had verloren. Er kwam nog wel een korte toespraak van de campagneleider. Hij zij dat er morgen meer nieuws kwam, het was nog niet voorbij. Een paar uur later bleek dat Hillary Trump al had opgebeld om hem te feliciteren met de overwinning.

De dag na de uitslag was een grauwe dag. Na dagen mooi weer regende het. Het leek alsof New York huilde. Met een klein deel van de groep besloten we om een paar dagen langer te blijven. De interviews gingen door en de inwoners waren van slag. Sommigen boden zelfs hun excuses aan en zeiden dat niet heel Amerika zó was. De gesprekken waren interessant, ook de naam Geert Wilders werd meermaals aangevoerd. De dagen die wij langer bleven waren niet voor niets. Naast de toeristische activiteiten liepen we mee in een anti-Trump demonstratie op Fifth Avenue. Spreuken als “He is not our president”, “He he ho ho Donald Trump has got to go”, “say it loud, say it clear, immigrants are welcome here” en “No more hate, no more fear, immigrants are welcome here” galmden wanhopig door de brede avenue.

Al met al was het een reis de we met de gehele groep nooit zullen vergeten. De wereld keek mee naar een enorm verkiezingsspektakel wat zij nooit zal vergeten. Ook wij zaten er met onze neusjes bovenop. Er werd hoe dan ook geschiedenis geschreven: Hillary als eerste vrouwelijke president of Trump die valt te bestempelen als een van de opvallendste presidentskandidaten ooit. De activiteiten waarvan we tijdens de reis zo hebben genoten, hebben bijgedragen aan zowel ons onderzoek als onze persoonlijke ervaringen. De extravagantie van de Amerikaanse verkiezingspolitiek is niet te bevatten als je het niet zelf hebt meegemaakt. Toch gaan we na al deze gebeurtenissen met opgeheven hoofd verder aan het onderzoek, dat eind januari in haar finale vorm zal verschijnen.

Een reactie op “De illusie genaamd ‘democratie’”

  1. jos van den biggelaar

    interessant om te lezen. een jullie hele ervaring rijker

    Beantwoorden

Reageer op dit bericht

Recente artikelen

Recente reactie

Door: Benni de Jong

Dit is een helder en verduidelijkend artikel! Al roept Vladimir Poetin ook bij mij enige wrevel en gruwel op, voor het voortbestaan van een land als Rusland is hij mijns inziens onmisbaar, al laat zijn politieke uitvoering zeer te wensen over. Zijn voorgangers waren zéker niet het antwoord op deze post-communistische (groot?)macht! Gorbatsjov was té voortvarend in zijn progressieve beleid, terwijl de vrouwen betastende, immer dronken Jeltsin er een puinhoop van maakte. In de jaren negentig was Rusland dan ook een broednest van criminelen, die vrijwel ongehinderd hun gang konden gaan : het tekende de geboorte van de Russische mafia, die, inmiddels naar het Westen doorverhuisd, onuitroeibaar blijkt te zijn! Poetin, tenslotte, "het gesorg dat alles wir reg gekom het"... welnu, veel dan toch. Volgens mij wordt het weer tijd voor het herstel van de post-tweedewereldoorlogse Sovjet-Unie (of het eerdere tsaristische Russische Rijk), qua grondgebied en mensenmassa dan, om een voorlopig tegenwicht te kunnen bieden aan opkomende grootheden als China en India, en wie weet aan welke landen in Azië en mogelijk ook in Latijns-Amerika en Afrika nog meer, voor zover die zich in de nabije toekomst zullen komen aandienen om een stuk van de machtstaart in de wereld mee te verorberen... Ook voor de rest van het noordelijk halfrond, ons leefgebied, zal dit een steun blijken te zijn. Het puntje "Nederlandse-taalgebruik" is nog wat zorgelijk bij Chantal. Echter, de schrijfster is een jongedame van 20 lentes, die zich in de loop der jaren op dat punt nog wel verder ontwikkelen zal. Haar opmerkzaamheid en historische verwijzingen laten niets aan scherpte en zorgvuldigheid te wensen over. Ga zo door, mejuffrouw Van der Welde!

Door: Carola Leenders

Mooi artikel Kyra! Trots op je!

Door: Erna Smittenberg

"Smittenberg" uiteraard ...:.)

Uw browser is niet meer van deze tijd!

Update uw browser om optimaal van deze website (en vele anderen) te genieten Nu updaten!

×