De boef is zwart en de aanklager is wit

Door: ,

Mensen vinden het moeilijk om een blik op de mens te werpen zonder enige vorm van vooringenomenheid. Een blik die, figuurlijk gezien, veel mensen de kop kan kosten. Op straat én in de rechtszaal.

Probleem

We leven in een wereld met witte, gele en zwarte mensen. Dat is wat ons vroeger in groep drie van de basisschool altijd verteld werd. Eenmaal ouder en wijzer geworden krijg je mee van je ouders dat iedereen gelijk is. Dat witte mensen blanke mensen zijn, dat zwarte mensen gekleurde mensen zijn en dat negerzoenen zoenen heten. Artikel 1 van de Grondwet luidt: “Allen die zich in Nederland bevinden, worden in gelijke gevallen gelijk behandeld. Discriminatie wegens godsdienst, levensovertuiging, politieke gezindheid, ras, geslacht of op welke grond dan ook, is niet toegestaan’’.

De werkelijkheid blijkt anders. Vol verbazing hoor ik iemand zeggen dat een blanke jongen van haar leeftijd zich bij de ingang van een winkel tierend en trekkend los probeert te wrikken van twee bewakers en vervolgens met zijn gezicht op de ijskoude vloer wordt gelegd, wachtend op de politie. Een blanke jongen? Van jouw leeftijd? Ja, van mijn leeftijd. En blank. Een homostel werd begin april nog aangevallen met een betonschaar. Jasper van Dijk (SP) noemt dit incident ‘volstrekt ontoelaatbaar’ en Yesilgöz (VVD) bepleit een ‘keihard optreden’, want iedereen is voor de wet gelijk.[1] Toch leven we in een samenleving waarin homoseksuelen die in elkaar geslagen worden en allochtone jongeren die bij sollicitaties afgewezen worden een alledaagse praktijk is.[2] Zelfs in de rechtszaal lijkt gerechtigheid wat betreft discriminatie niet altijd doorgang te vinden. Volgens officier van justitie Roy Nanhkoesingh worden gekleurde verdachten voor ongeveer dezelfde feiten zwaarder gestraft dan blanke verdachten.[3] Het gaat volgens Nanhkoesingh om herkenning. Als een rechter zich niet kan herkennen in een persoon kan dat zijn doorwerking hebben in het eindvonnis.

Mogelijke oplossing en keerzijde hiervan

Herman Bolhaar, voorzitter van het College van procureurs-generaal van het Openbaar Ministerie, pleit voor het feit dat er meer gekleurde aanklagers moeten komen bij het Openbaar Ministerie.[4] Meer kleur onder aanklagers zorgt er volgens hem voor dat de samenleving beter begrepen wordt en dat problemen met bijvoorbeeld de criminele jongeren van de top600, radicalisering en racisme doorgrond worden. Bovendien is dit, zo zegt Nanhkoesingh, ‘de enige manier om het beeld te doorbreken dat de boef zwart is en degene die hem pakt wit is’.[5] Nourhan Badr, werkend binnen het OM onder meer om culturele verschillen bespreekbaar te maken, vertelt dat een collega schrok toen hij haar voor het eerst zag.[6] Hij dacht dat bij het OM alleen allochtonen bij de administratie werkten. Een mogelijke oplossing voor het probleem van discriminatie in de rechtszaal is dus een grotere variëteit van personeel binnen het OM, zodat er met een andere blik naar de wereld gekeken wordt. Een blik die, figuurlijk gezien, minder mensen de kop zal kosten. Ook zullen aangeklaagden zich minder snel oneerlijk behandeld voelen en zullen zij het gevoel krijgen dat er met een open blik, zonder vooringenomenheid naar hun zaak gekeken wordt. In een breder perspectief bezien zal de samenleving als geheel zich meer herkennen in het OM. Hiernaast dient de sollicitatieprocedure aangescherpt te worden gezien het feit dat kandidaten met een andere achtergrond vaak niet goed op de hoogte zijn van wat er van je verwacht wordt. Zo is men in sommige culturen gewend om je afstandelijk op te stellen ten opzichte van een autoriteit.

Een risico van voorgenoemde oplossing kan zijn dat kwaliteit ondergeschikt raakt aan kleur. Bolhaar noemt echter geen cijfer waar het aantal gekleurde officieren naartoe moet. Dat wordt dan een doel op zich en leidt af van het werkelijke doel; dat de samenleving zich moet herkennen in het OM en dat begrip van de wereld binnen het OM verhoogd moet worden. Meer aandacht voor dit vraagstuk leidt ertoe dat mensen zich bewust zijn van een bepaalde vorm van vooringenomenheid. Deze bewustheid leidt er naar mijn mening toe dat er meer gekleurde aanklagers worden aangenomen binnen het OM, zonder dat er aan hen een voorkeurspositie is verleend.

Conclusie

Een zeer verdedigbare oplossing voor het probleem dat gekleurde verdachten voor ongeveer dezelfde feiten zwaarder gestraft worden dan blanke verdachten is meer gekleurde aanklagers binnen het OM. Meer kleur onder aanklagers zorgt ervoor dat de samenleving beter begrepen wordt en dat problemen met bijvoorbeeld de criminele jongeren van de top600, radicalisering en racisme doorgrond worden. Ook zullen aangeklaagden zich minder snel oneerlijk behandeld voelen en zullen zij het gevoel krijgen dat er met een open blik, zonder vooringenomenheid naar hun zaak gekeken wordt. Bovendien dient hiertoe de sollicitatieprocedure aangepast te worden gezien het feit dat kandidaten met een andere achtergrond vaak niet goed op de hoogte zijn van wat er van je verwacht wordt. Bewustheid van vooringenomenheid leidt er in mijn optiek toe dat er meer gekleurde aanklagers worden aangenomen binnen het OM, zonder dat er aan hen een voorkeurspositie is verleend.

 

[1] https://www.tweedekamer.nl/kamerstukken/plenaire_verslagen/kamer_in_het_kort/discriminatie-en-racisme-nog-steeds-een-probleem.

[2] https://www.tweedekamer.nl/kamerstukken/plenaire_verslagen/kamer_in_het_kort/discriminatie-en-racisme-nog-steeds-een-probleem.

[3] http://www.volkskrant.nl/binnenland/hoe-een-officier-van-justitie-discriminatie-ervaart~a4487219/.

[4] http://www.volkskrant.nl/binnenland/meer-gekleurde-aanklagers-nodig-bij-openbaar-ministerie-anders-dreigt-een-kenniskloof~a4487250/.

[5] http://www.volkskrant.nl/binnenland/meer-gekleurde-aanklagers-nodig-bij-openbaar-ministerie-anders-dreigt-een-kenniskloof~a4487250/.

[6] http://www.volkskrant.nl/binnenland/meer-gekleurde-aanklagers-nodig-bij-openbaar-ministerie-anders-dreigt-een-kenniskloof~a4487250/.

Reageer op dit bericht

Recente artikelen

Recente reactie

Door: Benni de Jong

Dit is een helder en verduidelijkend artikel!Al roept Vladimir Poetin ook bij mij enige wrevel en gruwel op, voor het voortbestaan van een land als Rusland is hij mijns inziens onmisbaar, al laat zijn politieke uitvoering zeer te wensen over. Zijn voorgangers waren zéker niet het antwoord op deze post-communistische (groot?)macht! Gorbatsjov was té voortvarend in zijn progressieve beleid, terwijl de vrouwen betastende, immer dronken Jeltsin er een puinhoop van maakte. In de jaren negentig was Rusland dan ook een broednest van criminelen, die vrijwel ongehinderd hun gang konden gaan : het tekende de geboorte van de Russische mafia, die, inmiddels naar het Westen doorverhuisd, onuitroeibaar blijkt te zijn! Poetin, tenslotte, "het gesorg dat alles wir reg gekom het"... welnu, veel dan toch.Volgens mij wordt het weer tijd voor het herstel van de post-tweedewereldoorlogse Sovjet-Unie (of het eerdere tsaristische Russische Rijk), qua grondgebied en mensenmassa dan, om een voorlopig tegenwicht te kunnen bieden aan opkomende grootheden als China en India, en wie weet aan welke landen in Azië en mogelijk ook in Latijns-Amerika en Afrika nog meer, voor zover die zich in de nabije toekomst zullen komen aandienen om een stuk van de machtstaart in de wereld mee te verorberen... Ook voor de rest van het noordelijk halfrond, ons leefgebied, zal dit een steun blijken te zijn.Het puntje "Nederlandse-taalgebruik" is nog wat zorgelijk bij Chantal. Echter, de schrijfster is een jongedame van 20 lentes, die zich in de loop der jaren op dat punt nog wel verder ontwikkelen zal. Haar opmerkzaamheid en historische verwijzingen laten niets aan scherpte en zorgvuldigheid te wensen over.Ga zo door, mejuffrouw Van der Welde!

Door: Carola Leenders

Mooi artikel Kyra! Trots op je!

Door: Erna Smittenberg

"Smittenberg" uiteraard ...:.)

Uw browser is niet meer van deze tijd!

Update uw browser om optimaal van deze website (en vele anderen) te genieten Nu updaten!

×